For Goodbye?

Ilang linggo pa lang pala nakakalipas, Nung huli akong nagpost about sa taong gusto ko. Nakakainis lang, Hindi na ko nakakapagdiary. Mas masaya sana kung sa diary ko to mbabasa. :) Ilang araw nalang bibilangin, Magtatapos na tong semester na ‘to. Naaging tamad nga siguro ako ngayong sem, Pero.. Yung saya ko, Iba. Nagsimula sa ngitian, sa pagkakatuwa ko sakanya, Nababaitan, Nakukyutan pag nakangiti. Hanggang sa nagustuhan ko na siya, Yung crush ba. Parang bumalik ako sa pagka-Highschool dahil sa pagkakacrush crush na yan. :D Nung una, Talagang sinisipag ako. Gusto ko, lagi akong mataas hindi para dahil mapansin. Kundi para malaman nila na Inspired ako, kahit palihim. Hanggang sa tumagal na.. Tinamad nanaman ako…

Naiinis ako. Paikot ikot. Natutuwa, Kinikilig, Naiinspire, Nawawala, Nagexpect. Ilang bes ng paulit ulit. Nakakpagod. Yung tipong hindi mo na alam kung ano bang lugar mo sakanya. Yung pakiramdam mo, mutual kayo ng nararamdaman. Yung feeling mo, Nagmeet na rin sa wakas yung expectations mo. Yun pala, Wala lang lahat sakanya. Saddest part. Yung parang tinutusok yung puso ko ng sobrang maraming karayom tas unti unti pa yung sakit. Hindi yung biglaan nalang. Yung magseselos ka, kahit hindi mo alam kung bakit. Ska hndi mo rin alam kung bakit ka nagseselos. Dapat di ko na to nararamdaman. Dapat non, nagtuloy tuloy nalang yung di ko pagkagusto sakanya eh. Bakit ba kasi ganto. Ngayon, ready na kong umiwas talaga. Sana bumilis nalang yung araw. Sana lagi nalang syang nasa likod ko, Sana di kami magkasalubungan. Sana di na nya ko itext. Kasi baka d ko nanaman mapigilan sarili kong mahulog sakanya. Kasi lalo akong mhihrapan. Hehe. Eto nanaman yung mga karayom… :”<

Siguro yung kahapon, Baka pinagbigyan lang ako ni Papa God. Yung makakain kaming dalawa ng sabay. Makapagkwentuhan ng kahit papano na tungkol sa Pamilya, Yung mkapaglaro sa arcade, Yung antayin nya ko sa labas ng cr sa sinehan kasi takot na takot ako. Yung tatawagin nya yung pangalan ko ng walang pangaasar..Tatawa ng sabay, Makapanuod ng sine kasama siya, Mahawakan kamay ng isat isa. Makadantay sa balikat nya ng walang pagaalinlangan…. Mahawakan yung ilong nya. Matitigan sya kahit 10seconds lang ng di nya alam. Ang saya ko rin nung naihatid nya ko sa terminal. Ng ngyari yan, Hinihiling ko lang.. Bumagal yung oras, O kung pde tumigil nalang. Ang lungkot ko, Kasi umasa ko sa wala. Kala ko kasi talaga may patutunguhan. Pero ayos lang, atleast.. Hindi ko man nasabi ng personal nararamdaman ko, Alam kong ramdam naman nya un. Naging masaya parin ako, bago matapos tong Sem. Kahit apaw yung lungkot.. Balang araw, mawawala at lilipas din ‘to, Tas mawawala ndin yung mga karayom na paulit ulit na tumutusokk sa puso ko.

Salamat sakaya, Ng dahil sakanya.. Nagkaron ako ng di lang 1 dahilan kung bakit ako pmapasok. Sana, hindi na siya  maging Pa-fall lang, Sana pag nagkausap na uli kami, O kaya nagkatext, Matino na. Di na yung ag haba ng txt ko, Ang iksi ng reply nya. Puputulin ko na yung expectations ko, kasabay ng pagtatapos ng Sem na to. Nagkaroo nanaman ng makulay na kwento di nga lng magandang ending tong puso ko sa ngayon.  Naiiyak ako, BV. 

Mamimiss ko yung pagtingin ko sakanya ng di nya alam. Yung binubulong ko sa katabi ko na ang gwapo nya kahit nakasideview. Yung pkkipagtwanan ko sakanya, Pkkipagasaran, Yung pananadista ko skanya. Yung ngipin nyang balewala ung brace kasi d naman naayos, Pde bang lahat nalang? :”<

Buhbye,

ANDI.

Di naman niya mababasa eh. :)

Ano nga ba talaga dapat kong maramdaman ngayong araw? 

…

Well, kagabi. Nanaginip ako. Yung taong gusto ko, Niyakap ako. Sabi niya rin, Mahal niya ko. Kaya paggising ko, Nagdasal ako. Ngpasalamat ako kasi, kahit sa panaginip lang, nagkaroon ako ng pagasang marinig yung mga salitang yun sakanya. Kanina, gumawa kami ng project. Ang tagal niya dumating, inip na inip na ko kasi ako talaga si Miss Mainipin, ever since. Naka-kulay blue ako, Stripes. Saka shorts. Nung dumatig na siya, After 18379494494020 years, Hindi ko alam kung bakit tumibok nanaman ng mabilis puso ko. Lalo pa nung pinansin niya ko. Saka inasar.

Sabi ko sa sarili ko non, Titigilan ko ng gustuhin tong lalaking to. Kasi kapag ginusto ko pa ‘to. Alam ko, patuloy lang din akong aasa, Na balang araw.. Alam niyo na. Lagi kasing sinasabi ng Friends ko, “Andi, ang sweet niyo. Kulang nalang maging kayo.” Ang lagi ko nalang sagot, “Ang labo siguro. Siguro, ganto lang talaga gusto niya. Baka flirty lang siya.” Tuwing sinasabi ko yan, nakangiti ako. Pero, nalulungkot din ako. Kasi lalo kong napagsisigawan sa Buong sarili ko na, ” WALA AKONG DAHILAN AT KARAPATAN MAGEXPECT.”

Tuwing hawak niya kamay ko, kahit pabiro lang. Pakiramdam ko, akin siya. Pag nakatingin siya sakin pkiramdam ko ako pinakamagandang babae. Sa tuwing maguusap kami, Magkakatawanan, Kahit konti lang. Nabubuo niya araw ko. Ng hindi nya namamalayan. 

Kanina, sabay kami nagtawanan. Kumain, At humarap sa simbahan. Ang trip nga ng mga grooupmates ko, Knyare, ako yun bride. Siya yung groom. Inantay nya ko sa dulo ng altar. Tawang tawa ako, Pero sabay bulong ako sa kaibigan ko, “Mangyari sana to.” sabay tawa. Nung pagkaupo namin sa upuan, katabi ko kaibigan ko. Magdadasal kami, Sinabi ko ng malakas. Nasa tapat ko siya. “Sana po kami nalang ni…” Sabay kanchaw. Hanggang sa magasaran na, Hanggang sa lalabas na. Sabay nanaman kami, Nagakbay sya. Hanggang sa hnawakan ko kamay niya habang nakaakbay. Ang kilig ko, sobra. Hnggng s mgppcture na kami na buong group, Umakbay pdin sya. Hanggang sa sinabihan sya ng friend namin na,

“Bagay kayo. Swear. Ang kulang nalang commitment. Okay naman si bebe” Pero, ang sagot lng niya, “Keep it up”. Ngkatawanan lang. Nung pauwi na.. Gsto kong sumandal sa balikat nya. Gusto kong masulit yung oras, Kasi minsan lang yon. Pero, di ko magawa. Di ko alam kung paano. Nahihiya ako kapag hindi ko sinisimulan ng pabiro panglalambing ko. Sana, mamalayan niya na.. Minsan, seryoso din ako.

Pero, Wala. Ang saya ko lang. Lalo na nung makita kong may 3 pic na ganon. Balang araw,makakahanap na rin ako ng taong mamahalin ko. Yung tipong di na ako  yung mageexpect. Iba na,

PERO SANA, PWEDENG KAMI NALANG.